
شمس مغربی – غزل شماره 11
مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب
از آن دو نرگس مست توام مدام خراب
مرا که زمزمه ی قول دوست در گوش است
چه حاجت است به آواز چنگ عود و رباب
فتاده بر رخ دلبر به طالع مسعود
نخست چشم که بگشود چشم بخت از خواب
بدین صفت که منم مست ساقی باقی
عجب که باز شناسم شراب را ز سراب
کسی که بی خبر از لذت و الم باشد
نه از نعیم بود آگهیش نی ز عذاب
چو با وجود تو من هیچ نیستم از نیست
به هیچ وجه مگردان رخ و مشو در تاب
خطاب اگر نکنی با من این عجب نبود
که سایه را نکند هیچ آفتاب خطاب
مجو ز مغربی آداب در طریقت عشق
که کس نجست ز مستان و عاشقان آداب



