اشعار لیلا مومن پور

شعر نخست :

کودکی‌ام را سنجاق کرده ام به جوانی‌ام

و دوچرخه سبزم آن پایین صفحه

مدام تاب می‌خورد .

من آویزانم از یک دست

به یای آخر تنهایی

که همه کودکی از آن ترسیدم

دروغ می‌گفتند !

روزگار پیرمان نمی‌کند

آدمها تنهایند !

بشمار

تو روزهای تقویم را

من موهای سپیدم را

یکی از همین روزها دست می‌کشم از تنهایی

و سقوط می‌کنم از آن بالا

و می‌پرم روی دوچرخه‌ی هفت سالگی‌ام

من کوچک نمی‌شوم ، دور می‌شوم !

شعر دوم :

هوا سرد است

من از عشق لبریزم

چنان گرمم

چنان با یاد تو در خویش سرگرمم

که رفت روزها و لحظه ها از خاطرم رفته است .

هوا سرد است اما من

به شور و شوق دلگرمم

چه فرقی می کند فصل بهاران یا زمستان است

تو را هر شب درون خواب می‌بینم

تمام دسته های نرگس دی ماه را در راه می‌چینم

و وقتی از میان کوچه می‌آیی

و وقتی قامتت را در زلال اشک می‌بینم

به خود آرام می‌گویم : دوباره خواب می‌بینم

دوباره وعده‌ی دیدارمان در خواب شب باشد

بیا

من دسته های نرگس دی ماه را

در راه می چینم .

شعر سوم :

تمام حرف دلم را به باد خواهم گفت

که وقت رفتن از این کوچه با خودش ببرد

و از فضای دلم

هر چه مانده از این درد

به دور می ریزم

به باد خواهم گفت :

برای سقف دلم که به چکه افتاده است

دوباره عایقی از اعتماد تن بخرد

هنوز در سفرم

از نگاه تو تا دل

و باد ، شاید باد

مرا به مقصد چشم تو رهنمون باشد .

تمام حرف دلم را

به باد خواهم گفت

و خوب می دانم

که آبروی دلم هم به باد خواهد رفت !

واژگان کلیدی: اشعار لیلا مومن پور،نمونه شعر لیلا مومن پور،شاعر لیلا مومن پور،شعرهای لیلا مومن پور،شعری از لیلا مومن پور،یک شعر از لیلا مومن پور،شعر نو لیلا مومن پور،ليلا مومن پور.