قدسی مشهدی- غزل شماره 53
غمش فشانده ز دامن غبارِ ننگِ ترا
کسی چه میکند ای دل فضای تنگِ ترا؟
ز بس که تیرِ ترا صید در نظر دارد
غلط نموده به مژگان، پر خدنگ ترا
به رنگْ رنگْ فغان، خوابِ اختران بستم
که آفتاب نبیند به خواب، رنگ ترا
ز سینه ناوک جانان چو بیدرنگ گذشت
نیافتم سبب ای جان به تن درنگ ترا
مرا نمیبری از ننگ، نام و معذوری
به باد دادهام ای عشق، نام و ننگ ترا
به جز شکستِ دلم از دلت نمیآید
چه امتحان که نکردم به شیشه سنگ ترا!
عتاب و لطف بتان رازدارِ یکدگرند
کسی چو صلح نفهمد زبانِ جنگ ترا
گمان برد که چون گل رُسته در قبا بدنت
چو غنچه هرکه ببیند قبای تنگ ترا
نفس ز سینه چنان بی تو میکشم دشوار
که گویی از دل خود میکشم خدنگ ترا
ز سایهپروری این بس بود ترا ای گل
که آفتاب نیارد شکست، رنگ ترا
به دامنش نرسد تا ز بیخودی قدسی
ز جیب خویش رهایی مباد چنگ ترا!
