قدسی مشهدی- غزل شماره 151
قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد
بر آستان تو چشمم بنای خانه نهاد
حدیث عشق تو افسانه گشته در همه جا
از آن دلم همه جا گوش بر فسانه نهاد
میانۀ گل و بلبل که مو نمیگنجد
چگونه شد که صبا پای در میانه نهاد
کمنِد جذبۀ صیّادِ خویش را نازم
که دامِ زلف نه بر اعتمادِ دانه نهاد
نگشت جمع، دمی زلفش از پریشانی
نسیم خاست ز جا، گر ز دستْ شانه نهاد
