قدسی مشهدی- رباعی شماره 61
با آنکه چو مهر، یارْ تنها گذرست
پیوسته مرا ز رشک، خون در جگرست
کان یار که چشمِ یاری از او دارم
صد ره از من به خود گرفتارترست
با آنکه چو مهر، یارْ تنها گذرست
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط