پیش از آنکه از عدم کرد وجودها سری
نی ز وجود و از عدم باز شدم یکی دری
بی مه و سال سال ها روح زده ست بال ها
نقطه روح لم یزل پاک روی قلندری
آتش عشق لامکان سوخته پاک جسم و جان
گوهر فقر در میان بر مثل سمندری
خود خورد و فزون شود آنک ز خود برون شود
سیمبری که خون شود از بر خود خورد بری
کوره دل درآ ببین زان سو کافری و دین
زر شده جان عاشقان عشق دکان زرگری
چهره فقر را فری فقر منزه از دری
کز رخ فقر نور شد جمله ز عرش تا ثری
مست ز جام شمس دین میکده الست بین
جان و دلت خلاص کن از غم آب و آذری
رو چو بچشم دیده ای نیست روان شستنت
باک نباشد ار تو را نیست عصا و رهبری



