عرفی شیرازی- غزل شماره 2
نه چنان برده ز ره ذوق نگاه تو مرا
که برد بیم ستم از سر راه تو مرا
آمدی جلوه کنان با دو جهان عشوه و ناز
وه که پامال بلا کرد سپاه تو مرا
چه بلا دلکشی ای جلوه گه یار، که هست
ذوق طوبی ز تماشای گیاه تو مرا
من ضمان گنهت میشوم ای غیر، مترس
تو دعا کن که بسوزد بگناه تو مرا
خونبهای در جهانست نگاهت، فریاد
که بشرم ابد افکند نگاه تو مرا
سوزم از دوریش ای مرگ، خوش آن لحظه که بخت
از غم هجر فرستد به پناه تو مرا