ز خوان نطق چو دادی غذای جان مرا

عرفی شیرازی- غزل شماره 1

ز خوان نطق چو دادی غذای جان مرا

حلاوتی بده از حمد خود زبان مرا

مرا بخوان طلبیدی که تا مگس رانم

نگفتی آرزوئی هست میهمان مرا

همه زیان گران مایگی خویشتنم

مگر بسود مبدّل کنی زیان مرا

عنانم از ره باطل بسوی خویش بتاب

بمن دراز مهل بیش ازین زیان مرا

ربوده چنگل عشقم ز آشیانۀ قدس

بمرغ رحمت خود بخش آشیان مرا

هنوز طفل رهم کز نگاه عشوه گری

سَر بهشت شود راهزن عنان مرا

مرا به عقل سپردی هزار شکر، کنون

دیانتی بده از لطف پاسبان مرا

خوش آنکه عشق بپرسد نشان هستی من

ز خود بجویی و گویی باو نشان مرا

بکش بجور وليكن بمقدرت شویم

مبین که تاب نگاه تو نیست جان مرا(كذا)

من از عدم بتو پیغام میفرستادم

که مرد عشق نیم، دوختی دهان مرا

ببخش کجرویم را بشرط آنکه بحشر

نگویمت که تو خود داشتی عنان مرا