
طبیب اصفهانی – غزل شماره 64
هر که از خون جگر چون لاله ساغر می کشد
منت احسان کی از چرخ ستمگر می کشد
زآستان بی نیازی تا کف خاکی به جاست
کی سر ما خاکساران ناز افسر می کشد
می رود گرد یتیمی، کی به شستن از گهر؟
منت خشگی دلم از دیده ی تر می کشد
عزت دنیا همآغوش است با حسن سلوک
رشته ی هموار سر از جیب گوهر می کشد
با ضعیفان دشمنی، دارد خطرها در کمین
انتقام شمع را از شعله، صرصر می کشد
منت صیقل مرا بر دل گران آمد طبیب
زنگ را آیینه ی من سنگ در بر می کشد



