
طبیب اصفهانی – غزل شماره 32
ما را که با تو غیر وفا در میانه نیست
بی جرم می کشی تو و هیچت بهانه نیست
از دل کدام شب که مرا خون روانه نیست
باشم شهید عشق و جز اینم نشانه نیست
شادم ز بی تعلقی خود که در چمن
هرگز مرا به شاخ گلی آشیانه نیست
هر چند دست و پا زند و تا کجا رسد
غرقه درین محیط که هیچش کرانه نیست
نازش ز حد گذشته و گرنه کدام شب
صد کاروان اشگ به کویش روانه نیست
ما را مدام ذوق اسیری فکنده است
ورنه غبار خاطر ما آب و دانه نیست
گرد آوریم مشت خسی از حریم باغ
خاری که می کشیم پی آشیانه نیست
مشکل طبیب در دلش آهت اثر کند
کاین آتش نهفته هنوزش زبانه نیست



