
طبیب اصفهانی – غزل شماره 29
می رسد یار و دریغا سر و سامانم نیست
تحفه ای جز گهر اشگ به دامانم نیست
عاشقم عاشق و پروا ز رقیبانم نیست
آتشم آتش و پروا ز مغیلانم نیست
در تماشای بهشتم ز خیال رخ دوست
خار خاری به دل از روضه ی رضوانم نیست
محمل امشب ز سرشگم خطر از گل دارد
کاروان را خبر از گریه ی پنهانم نیست
چه عجب گر شرری قسمت دوزخ نشود
کآتشی نیست که از عشق تو در جانم نیست
بس که افسرده مرا هجر تو شب های فراق
گوش بر ناله ی مرغان سحر خوانم نیست
بحر خضرم به نظر موج سراب است طبیب
چون سکندر هوس چشمه ی حیوانم نیست



