ورود / عضویت



از باده ی عشرت تو و رخسار چو ماهی - ادبستان شعر پارسی % %

از باده ی عشرت تو و رخسار چو ماهی

طبیب اصفهانی – غزل شماره 148

از باده ی عشرت تو و رخسار چو ماهی

وز شرم محبت من و دزدیده نگاهی

عادت به ستم کردی و ترسم که مبادا

وقتی ز دل سوخته ای سرزند آهی

گر عشق تو بگداخت تنم را عجبی نیست

با شعله ی آتش چه کند مشت گیاهی

آن بلبل خونین جگرم من که درین باغ

جز بال و پر سوخته ام نیست پناهی

در بادیه ی عشق به جایی نبری راه

تا در گرو دوری و نزدیکی راهی

دیگر دل پر داغ طبیب از که غمین است؟

کز جوش سرشگم نبود فرصت آهی

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤