ای حسن تو برق خانمانها

صائب تبریزی- غزل شماره 853

ای حسن تو برق خانمانها

عشق تو دلیل آسمانها

عشق تو نگارخانۀ دل

سودای تو سرنوشت جانها

در وصف رخ تو بلبلان را

خون می چکد از سر زبانها

شد دستۀ گل ز تازه رویی

بر سرو بلندت آشیانها

از خجلت روی لاله رنگت

شبنم زده گشت بوستانها

پیچد چو زبان غنچه بر هم

پیش تو زبانِ خوش بیانها

ده در عوضِ دری گشایند

دست است زبانِ بی زبانها

زان قامتِ چون خدنگ پیچید

چون مار به خویشتن سنانها

بر شیر شده است چون قفس تنگ

زان خوی پلنگ، نیسِتانها

چون رشتۀ سبحه پر گره شد

زنّار ز شرم این میانها

از سر نرود به مرگ سودا

از دور نیفتد آسمانها