نتوان به بی مثال رسید از مثالها

صائب تبریزی- غزل شماره 797

نتوان به بی مثال رسید از مثالها

از ره مرو به موج سراب خیالها

بانگ جرس ز خوبی یوسف چه آگه است؟

در کنه ذات حق نرسد قیل و قالها

زرّین چو برگهای خزان دیده گشته اند

از باد دستی تو، زبان سؤالها

ما چون قلم تمام زبان شکایتیم

در خلوتی که قال شمارند حالها

از اشتیاق دام تو مرغان دوربین

در بیضه می دهند سرانجام بالها

در روزگار چشم تو جام تهی نماند

یکسر شدند ماه تمام این هلالها

داغی که بود بر دل مجنون دورگرد

شد تازه از سیاهی چشم غزالها

ده در شود گشاده، شود بسته چون دری

دارند ده زبان ز ده انگشت، لالها

در عهد پاکدامنی او نمی رود

دلهای بد گمان به ره احتمالها

صائب ز خوابهای پریشان خلاص شد

هر کس که ساده کرد دل از خطّ و خالها