صائب تبریزی- غزل شماره 2216
مژه ام جلوه گاه پروین است
گل خورشید طلعتان این است
سیب غبغب اگر به دست افتد
بهتر از صد انارِ یاسین است
کی توانی سبک به منزل رفت؟
سنگ راه تو خواب سنگین است
همه شب همچو دستۀ سنبل
خواب آشفته ام به بالین است
سنگداغ فروغ چهرۀ اوست
کوه طوری که کوه تمکین است
می کند چهره ای، نگاهِ مرا
گل رویش ز بس که رنگین است
شعر صائب نمی شود کاسد
همه وقت این متاع شیرین است