صائب تبریزی- غزل شماره 1912
آب حیات شبنمِ آن روی چون گل است
عنبر خمیرمایۀ آن زلف و کاکل است
یک چشم پر خمار به از صد قدح شراب
یک چهرۀ شکفته به از صد چمن گل است
بر روی دستِ بادِ مرادست سیر من
تا بادبان کشتی من از توکّل است
در دور خط تمام شود گیر و دار زلف
بیچاره عاشقی که گرفتار کاکل است
در پیری از حیات اقامت طمع مدار
سیل است عمر و قامت خم گشته چون پل است
شاخی که بی ثمر نبود در چهار فصل
دست ز کار رفتۀ اهل توکّل است
استادگی است صیقل آیینه آب را
روشنگر جمال معانی تأمّل است
این خرده ای که کرده گره گل در آستین
صائب سپند شعلۀ آواز بلبل است