صائب تبریزی- غزل شماره 1435
لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست
دیدن سوختگان سرمۀ بینایی ماست
شد تهی دامن صحرای ملامت از سنگ
عشق بیرحم همان در پی رسوایی ماست
چشم دیوانه نگاهان ادب آموز شده است
این چه شرم است که با لیلی صحرایی ماست
خار در دیدۀ ارباب هوس می شکند
ورنه خط جوهر آیینۀ بینایی ماست
کوهکن کیست که با ما طرف بحث شود؟
بیستون سنگ کم پلّۀ رسوایی ماست
نوبر شکوه نکرد از دل آزردۀ ما
دل بیرحم فلک داغ شکیبایی ماست
شوخ چشمی که کند زیر و زبر عالم را
نقش دیوار پریخانۀ تنهایی ماست
بوی گل را نتوان در گره شبنم بست
چشم خونبار، کباب دل هر جایی ماست
می گشاید رگ الماس به مژگان صائب
شوخ چشمی که نهان در دل شیدایی ماست