آن که از بال هما افسر دولت می خواست

صائب تبریزی- غزل شماره 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواست

کاش از سایۀ دیوار قناعت می خواست

داشت از ریگ روان لنگر آرام طمع

آن که از جان سبکسیر اقامت می خواست

نیست گر مرتبۀ فقر زیاد از دولت

شاه از گوشه نشینان ز چه همّت می خواست؟

داشت از جام نگون بادۀ گلرنگ طمع

آن که آسودگی از افسر دولت می خواست

جرأت حرف که را بود به دیوان حساب؟

عذر تقصیر مرا گر نه خجالت می خواست

که به این عمر کم از عهده برون می آمد؟

گر خدا شکر به اندازۀ نعمت می خواست

زنگ در دل ز کلامم نتواند شد سبز

طوطیی همچو من آن آینه طلعت می خواست

داشت باران طمع از کاغذ ابری صائب

از لئیمان جهان آن که سخاوت می خواست