ورود-ثبت نام

لب ها می لرزند،شب می تپد،جنگل نفس می کشد

سهراب سپهری – مجموعه آوار آفتاب

شماره 18

شب هم آهنگی

لب ها می لرزند، شب می تپد، جنگل نفس می کشد

پروای چه داری، مرا در شب بازوانت سفر ده

انگشتان شبانه ات را می فشارم و باد شقایق دوردست را پرپر می کند

به سقف جنگل می نگری، ستارگان در خیسی چشمانت می دوند

بی اشک، چشمان تو ناتمام است و نمناکی جنگل نارساست

دستانت را می گشایی، گره تاریکی می گشاید

لبخند می زنی، رشته ی رمز می لرزد

می نگری، رسایی چهره ات حیران می کند

بیا با جاده ی پیوستگی برویم

خزندگان در خوابند، دروازه ی ابدیت باز است، آفتابی شویم

چشمان را بسپاریم که مهتاب آشنایی فرود آمد

لبان را گم کنیم که صدا نابهنگام است

در خواب درختان نوشیده شویم که شکوه روییدن در ما می گذرد

باد می شکند، شب راکد می ماند، جنگل از تپش می افتد

جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم

و شیره گیاهان به سوی ابدیت می رود

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.