
بیدل دهلوی- غزل شماره 895
مباد چشمهٔ شوقِ مرا فسردنِ موج
چو اشک عرضِ گهر دیدهام به دامنِ موج
جهان ز وحشتِ من رنگِ امن میبازد
محیط بسملِ یأس است از تپیدن موج
ادب ز طینتِ سرکش مجو به آسانی
خمیده است به چندین شکست گردن موج
گشادِ کارِ گهر سخت مشکل است اینجا
بریده میدمد از چنگِ بحر ناخن موج
ز خویش رفتهای اندیشهٔ کناری هست
بغل گشاده ز دریا برون دمیدن موج
فسادها به تحمّل صلاح میگردد
سپر ز تیغ کشیده ست آرمیدن موج
زبان به کام کشیدن فسون عزّت داشت
دمیده قطرهٔ ما گوهر از شکستن موج
چو عجز دست به سررشتهٔ هوس زدهایم
شنیدهایم شکنپرور است دامن موج
نفس مسوز به ضبطِ عنانِ وحشتِ عمر
نیاز برق ز خود رفتنی ست خرمن موج
دماغِ سیر محیط من آب شد یارب
خط شکسته دمد از بیاض گردن موج
خموش بیدل اگر راحت آرزو داری
که هست کم نفسی مانع تپیدن موج



