
بیدل دهلوی- غزل شماره 1483
گر نالهٔ من پرتوِ اندیشه دواند
توفانِ قیامت به فلک ریشه دواند
شوق تو به سامانِ خراشِ دلِ عشّاق
ناخن چه خیال است؟ مگر تیشه دواند
دور از مژه اشک است و همان بیسر و پایی
غربت همه کس را به چنین بیشه دواند
شوریست در این بزم کز افسون شکستن
چندان که پری بال کشد شیشه دواند
صد کوچه خیالست غبارِ نفس اینجا
تا سیر گریبان به چه اندیشه دواند
مجنون تو را گر همه تن بند خموشیست
چون نی هوس ناله به صد بیشه دواند
وقت است که چون غنچه به افسون خموشی
در نالهٔ بلبل نفسم ریشه دواند
سعی امل از قدّ دوتا چاره ندارد
بیدل به ره کوهکنی تیشه دواند



