
بیدل دهلوی- غزل شماره 628
دل را گشاد کار ز صد عقده برترست
آزادی طبیعت این مهره ششدرست
غواص آرزوی گرفتاری توایم
ما را تأمل گرۀ دام گوهرست
سر برنمیکشیم ز خط رضای دوست
چون خامه سعی لغزش ما هم به مسطرست
رنگ پریده ای ست ز روی خزان ما
در بوته های غنچه اگر خردۀ زرست
گر آرزو به چشم تامل نظر کند
خط لبی که دیده فریب است ساغرست
دریا کشی ست مشرب بیهوشی حباب
از خویش رفتنت به دو عالم برابرست
دارم نوید مقدم سیماب جلوهای
ناصح خموش گوشم از آواز پا کرست
تجدید رنگ و بو، نرود از بهار من
نخل حبابم و نفسم جمله نوبرست
واماندگی، فسردهٔ یأسم نمیکند
تسلیم سایه پرتو خورشید را پرست
بالا دوی ست آبلهٔ پا در این بساط
اینجا چو شمع گر قدمی هست بر سرست
فردا به خلد هم اگر این ما و من بجاست
ما را همین جبین عرقناک کوثرست
یک روی گرم در همه عالم پدید نیست
خورشید هم به کشور ما سایه پرورست
دشوار نیست قطع امید من آن قدر
مقراض یأسم و دم تیغم مکررست
بیدل به قلزم اثر انتظار عشق
چشم تری که بی مژه گردید گوهرست



