
بیدل دهلوی- غزل شماره 467
بسکه آفت ما ضعیفان را حصار آهن است
چشم زخمی گر هجوم آرد دعای جوشن است
سینه چاکان میکنند از یکدگر کسب نشاط
از نسیم صبح شمع خانهٔ گل روشن است
از حیا با چرب طبعان برنیاید هیچ کس
آب در هر جا که دیدم زیردست روغن است
پیشکاران عجوز دهر یک سر غالبند
آن که از مردان به مردی باج می گیرد زن است
اینقدر اسباب اوهامی که برهم چیدهایم
تا نفس بر خویش جنبیده است گرد دامن است
از نفس باید سراغ وحشت هستی گرفت
شعلهها را دود پیشاهنگ ساز رفتن است
تا خیالش را ز تاریکی نیفزاید ملال
در شبستان سویدا شمع داغم روشن است
شیوهٔ بیگانگی زین بیش نتوان برد پیش
با خود است آن جلوه را نازی که گویی با من است
کوشش تسلیم هم محمل به جایی میکشد
شمع ما را پای جولان سر به ره افکندن است
آتش کارت نخواهد آنقدر گرمی فروخت
ای توهّم خاک بر سر کن نفس بی دامن است
تا توانی ناله کن بیدل که در کیش جنون
خامشی صبح قیامت در نفس پروردن است



