
بیدل دهلوی- غزل شماره 468
بسکه اجزایم چمن پروردهٔ نیرنگ اوست
گرهمه خونم به جوش شوخی آید رنگ اوست
کوه تمکینش بود هر جا بساط آرای ناز
نالهٔ دل های بیطاقت شرار سنگ اوست
جوهر آیینهٔ وحدت برون است از عرض
هر قدر صافی تصور کرده باشی زنگ اوست
عشق آزاد ست اما در طلسم ما و من
آمد و رفت نفس تمهید عذر لنگ اوست
بی محبت زندگانی نیست جز ننگ عدم
خاک کن بر فرق آن سازی که بی آهنگ او ست
جذبهٔ عشقت شرار از سنگ میآرد برون
من به این وحشت گر از خود برنیایم ننگ اوست
عمرها شد حیرت از خویشم به جایی میبرد
آه از رهرو که مژگان جاده و فرسنگ اوست
حسن از ننگ طرف با جلوه نپسندید صلح
خلوت آیینهٔ ما عرصه گاه جنگ اوست
بر دلم افسون بی دردی مخوان ای عافیت
شیشهای دارم که یاد ناشکستن سنگ اوست
کیست زین گلشن به رنگ و بوی معنی وارسد
غنچه هم بیدل نمیداند چه گل در چنگ اوست



