
بیدل دهلوی- غزل شماره 2739
چه غافلی که ز من نام دوست میپرسی
سراغ او هم از آنکس که اوست میپرسی
چه ممکن است رسیدن به فهم یکتایی
چنین که مسئلهٔ مغز و پوست میپرسی
ز رسم معبد دل غافلی، کز اهل حضور
تیمّم آب چه عالم وضوست، میپرسی
نگاه در مژهای گم ز نارساییها
که کیست زشت و کدامین نکوست؟ میپرسی
تجاهل تو خرد را به دشت و در گرداند
رهی نداری و منزل چه سوست؟ میپرسی
به تر دماغی هوش تو جهل میخندد
کز اهل هند عبارات خوست میپرسی
دل دو نیم چو گندم گرفته در بغلت
تو گرم و سردیِ نان دو پوست میپرسی
به چشمه سارِ قناعت ندادهاند رهت
کز آبروی غنا از چه جوست؟ میپرسی
سؤال بیخردان کم جواب میباشد
نفس بدزد که تا گفتگوست میپرسی
ز قیل و قال منم ناگزیر، میگویم
به حرف و صوت ترا نیز خوست میپرسی
به خامشی نرسیدی، که کم زنی زنَخَت
ز بیدل آنچه حدیث مگوست میپرسی



