
بیدل دهلوی- غزل شماره 2740
چه لازم است درین عرصه عجزکیش برآیی
تعیّن است، کمی هم مباد بیش برآیی
ز سیر غنچه و گل زخمیِ هوس نتوان شد
خوش آنکه غوطه زنی در دل و ز ریش برآیی
به قدر شعله ز آتش دمد کلاه شکستن
تو هم بناز به خود هر قدر به خویش برآیی
بهشت عافیتت گوشهٔ دل است، مبادا
چو اشک آبلهای بر هزار نیش برآیی
بس است جرأت نظّاره ننگ مشربِ الفت
به گرد حسن مگرد آنقدر که ریش برآیی
سراغ امن ندارد غبار شهرت عنقا
ز خلق آنهمه واپس مرو که پیش برآیی
فریب کسوت وهمت ره یقین زده بیدل
ز رنگ خویش برآ، تا به رنگ خویش برآیی



