
بیدل دهلوی- غزل شماره 2738
چه شد آستانِ حضورِ دل؟ که تو رنج دیر و حرم کشی
به جریدهٔ سبقِ وفا، نزدی رقم که قلم کشی
به قبولِ صورتِ بی اثر مکش انفعالِ فسردگی
چه قدر مصوّرِ عبرتی؟ که چو سنگ بار صنم کشی
رمقی است فرصتِ مغتنم، به هوس فسونِ امل مدم
چو حباب سعی کمی مدان، که نفس به پیکر خم کشی
کسی از پری که مگس کشد، ز چه ننگ دام و قفس کشد؟
غمِ ساغری که هوس کشد، به دماغ سوخته کم کشی
به خیال غربت وهم و ظن، مپسند دوریت از وطن
عرق است حاصل علم و فن، که خمار یاد عدم کشی
اگرت دلیلِ رهِ وفا به مروّتی کند آشنا
به زمین نیفکنی از حیا، به رهی که خار قدم کشی
به یقین معرفتْ آگهان ز تفکّرت نبرم گمان
چو کَشَف مگر به خیال نان بروی و سر به شکم کشی
به برت ز جوهر آینه ورقی است نسخهْ طرازِ دل
سیه است نامه، اگر همه نفسی به جای رقم کشی
اگر از تردّد بیاثر نرسی به منصب بال و پر
چو نهال صبر کن آنقدر که ز پای خفته علم کشی
ندمید صبحی ازاین چمن که نبست صورت شبنمی
حذر از مآل تردّدی که نفس گدازی و نم کشی
منِ زارِ بیدلِ ناتوان، نیام آنقدر به دلت گران
که چو بوی گل دم امتحان، به ترازوی نفسم کشی



