ورود / عضویت



به عجزی‌ که داری قوی‌ کن میان را - ادبستان شعر پارسی % %

به عجزی‌ که داری قوی‌ کن میان را

بیدل دهلوی- غزل شماره 86

به عجزی‌ که داری قوی‌ کن میان را

به حکمت نگردانده‌اند آسمان را

روان باش همدوش بی‌ اختیاری

بلد گیر رفتار ریگ روان را

نفس ‌گر همه موج‌ گوهر برآید

ز دست ‌گسستن نگیرد عنان را

درین انجمن ناکسی قدر دارد

ز کسب ادب صدر کن آستان را

به عرض هنر لب‌ گشودن نشاید

ز چیدن میاشوب جنس دکان را

چه دام است دنیا، چه نام است عقبا

تو معماری این خانه‌ های گمان را

کسی بار دنیا نبرده ‌ست بر سر

ز تسلیم بوسی‌ ست سنگ ‌گران را

به وهم تعیّن رمید از تو راحت

ز پرواز پر داده‌ای آشیان را

به معراج دولت مکش رنج باطل

کجی هاست در هر قدم نردبان را

تنک مایهٔ فقر دارد سعادت

هما گیر بی‌ مغزی استخوان را

ز لفظ آشنا شو به مضمون نازک

کمر حلقه ‌کرده ‌ست موی میان را

حسابی ست در اتفاق دو همدم

عددها ست واحد زبان و دهان را

ز خود داری ماست محرومی ما

برون رانده خشکی ز دریا کران را

تمیزی نشد محو این نرگسستان

ندیدن گشوده ‌ست چشم جهان را

سر و کار دنیا عیان است بیدل

مکرر مکن منفعل‌، امتحان را

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤