بیدل دهلوی- غزل شماره 2037
به صد گردون تسلسل بست دورِ ساغرِ عشقم
که گردانید یارب اینقدر گردِ سرِ عشقم؟
سیاهی میکنم امّا برون از رنگ پیدایی
غبارِ عالمِ رازم، سوادِ کشورِ عشقم
نه دنیا عبرت آموزم، نه عقبا حسرت اندوزم
به هیچ آتش نمیسوزم، سپندِ مجمرِ عشقم
به صیقل کم نمیگردد غرورِ زنگِ خودبینی
مگر آیینه بر سنگی زند روشنگر عشقم
عنان بگسست عمر و من همان خاکِ درش ماندم
نشد این بادبان آخر حریف لنگر عشقم
غمم، دردم، سرشکم، نالهام، خون دلم، داغم
نمیدانم عَرَض گل کردهام یا جوهر عشقم
گهی صلحم ،گهی جنگم،گهی مینا ،گهی سنگم
دو عالم گردشِ رنگم، جنونِ ساغر عشقم
چو شمع از گردنم حقّ وفا ساقط نمیگردد
در آتش هم عرق دارم، خجالت پرور عشقم
نیام نومید اگر روزی دو، احرامِ هوس دارم
که من چون داغ هر جا حلقه گشتم، بر در عشقم
نه فخر کعبه دلخواهم، نه ننگ دیر اکراهم
سرِ تسلیم و فرشِ هر چه خواهی، چاکر عشقم
ندارد موی مجنون شانهای غیر از پریشانی
چه امکانست بیدل جمع گردم؟ دفتر عشقم
