
بیدل دهلوی- غزل شماره 2720
تا محرم طبیعت بلبل نمیشوی
رنگْ آشنای خاصیّت گل نمیشوی
تا نیست وقف هر سر مویت محرّفی
جوهر شناس تیغ تغافل نمیشوی
پست است نردبان عروج تعیّنت
تا سرنگون فهم تنزّل نمیشوی
زین کشمکش که خاصیّت فهم نارساست
آسوده جز به کسب تجاهل نمیشوی
هر غنچهای تأمّلی، ای دود پرفشان!
آخر درین چمن رگ سنبل نمیشوی
دوشِ حباب و بارِ نفس یک نفس بس است
زین بیشتر حریف تحمّل نمیشوی
تا از کفت عنان نبرَد ترک اختیار
موصول بارگاه توکّل نمیشوی
بر طاق نه، تردّد مینای قسمتت
صد بار اگر گداز خوری مل نمیشوی
تا نیستی به صیقل اجزا نمیرسد
آیینه دار انجمن کل نمیشوی
از سجدهٔ فناست بقای حقیقتت
زین وضع گر چراغ شوی گل نمیشوی
با پیکر خمیده مخواه امتداد عمر
کم نیست گر به گردن خود غل نمیشوی
آخر از این محیط خیالت گذشتن است
بیدل چرا چو موج گهر پل نمیشوی؟



