
بیدل دهلوی- غزل شماره 126
جوش اشکیم و شکست آیینه دار است اینجا
رقص هستی همه دم شیشه سوار است اینجا
عرصهٔ شوخی ما گوشهٔ ناپیدایی ست
هر که رو تافت به آیینه دچار است اینجا
عافیت چشم ز جمعیت اسباب مدار
هر قدر ساغر و مینا ست خمار است اینجا
به غرور من و ما کلفت دل ها مپسند
ای جنون تاز نفس آینه زار است اینجا
نفی خود میکنم اثبات برون میآید
تا به کی رنگ توان باخت بهار است اینجا
هر چه آید به نظر آن طرفش موهوم است
روز شب صورت پشت و رخ کار است اینجا
سایهام با که دهم عرضه سیه بختی خویش
روز هم آینه دار شب تار است اینجا
دامن چیده در این دشت تنزه دارد
خاک صیاد گل از خون شکار است اینجا
زندگی معبد شرمی ست چه طاعت چه گناه
عرق جبهه همان سبحه شمار است اینجا
عشق میداند و بس قدر گرانجانی من
سنگ شیرازهٔ اجزای شرار است اینجا
چند بیدل به هوا دست و گریبان بودن
جیبت از کف ندهی دامن یار است اینجا



