
بیدل دهلوی- غزل شماره 2556
گر گدا دستِ طمع دزدد ز هم در آستین
میکشد خشکی کف اهل کرم در آستین
در قمار زندگی یارب چه باید باختن؟
چون حبابم، از نفس نقد عدم در آستین
برگ و ساز بیبری غیر از ندامت هیچ نیست
سرو چندین دست میساید بهم در آستین
ناله گر بر لوحِ هستی خط کشد دشوار نیست
خامهام زین دست دارد صد رقم در آستین
آنقدر کاهیدم از درد سخن کز پیکرم
نال دارد پیرهن همچون قلم در آستین
بسکه چون شمعم تُنُک سرمایهٔ این انجمن
یک گلم هم در گریبانست و هم در آستین
این زمان در کسوت رنگم گریبان می درد
همچو گل دستی که بر سر میزدم در آستین
وضع آسایش رواج عالم ایثار نیست
پنجهٔ اهل کرم خفته است کم در آستین
بیقناعت کیسهٔ حرصت نخواهد پر شدن
تا به کی چون مار میگردی شکم در آستین
پیرگشتی، غافل از قطع تعلّقها مباش
صبح دارد از نفس تیغ دو دم در آستین
تا به رنگ مدّعا دستِ هوس افشاندهام
کردهام بیدل گلستان ارم در آستین



