
بیدل دهلوی- غزل شماره 403
آن شعله که در دل شرر عشق و هوس ریخت
گرد نفسی بود که رنگ همه کس ریخت
صد دشت ز خویش آن طرفم از تپش دل
شمع ره گمگشتگیام سعی جرس ریخت
فریاد که نقشی ندمانید حبابم
تا دم زدم این آینه از تاب نفس ریخت
صد خلد حلاوت پی پرواز هوس رفت
شیرینی جانم همه در راه مگس ریخت
شرمندهٔ صیاد خودم چون نفس صبح
کز نیم تپش گرد من از چاک قفس ریخت
معموری بنیاد جسد بر سر هیچ است
آتشکده ها رنگ بنایی ست که خس ریخت
هم قافلهٔ حیرت سرشار نگاهیم
گرد ره ما سرمه به آواز جرس ریخت
برداشتن از کوی توام صرفه ندارد
خوهد کف خاکم به سر و چشم عسس ریخت
در خانه همان بار به دوشم چه توان کرد
معمار ازل رنگ بنایم ز نفس ریخت
درس ورق عجز من امروز روانی ست
رنگم به رهت ساز قدم کرد ز بس ریخت
غافل نشوی از دل افسردهٔ بیدل
خونی ست درین پرده که باید به هوس ریخت



