
بیدل دهلوی- غزل شماره 113
تبسم ریز لعلش گر نشان پرسد غبارم را
ببوسد تا قیامت بوی گل خاک مزارم را
ز افسوسی که دارد عبرت خون شهید من
حنایی میکند سودن کف دست نگارم را
مبادا دیدهٔ یعقوب توفان نمو گیرد
نگاری در سر راه تمنا انتظارم را
ز اشکم بر سر مژگان عنان داری نمیآید
گرو تازی ست با صد شعله طفل نی سوارم را
توقع هر چه باشد بی صداعی نیست ای ساقی
قدح بر سنگ زن تا بشکنی رنگ خمارم را
ز دل شور قیامت میدماند رشک همچشمی
به هر آیینه منمایید روی گلعذارم را
شرار کاغذم از فرصت عیشم چه میپرسی
به رنگ رفته چشمکهاست گل های بهارم را
به چشم بسته هم پیدا نشد گرد خیال من
نهانتر از نهان ها جلوه دادند آشکارم را
هوس در عالم ناموس یکتایی نمیگنجد
سراغش کن ز من هر جا تهی یابی کنارم را
گر این بیحاصلی از مزرع خشکم نمو دارد
جبین هم دست خواهد از عرق شست آبیارم را
چو آتش سرکشی ها میکنم اما ازین غافل
که جز افتادگی کس بر نخواهد داشت بارم را
شررخیزست گرد پایمال بیکسی بیدل
به یاد دامن قاتل مده خون شکارم را



