
بیدل دهلوی- غزل شماره 2553
گرد وحشت بسکه بر هم چیده است اجزای من
رفتن رنگی تواند کرد خالی جای من
کیست گردد مانعِ اندازِ از خود رفتنم
شمع مقصد میشود چون شمع خار پای من
گر همه افسون جاهم بسترآرایی کند
خواب نتوان یافتن بر اطلس دیبای من
همچو دریا خار خارم را جگر میافکند
ناخنی چون موج اگر میبالد از اجزای من
عمرها شد انفعال از آستانت میکشم
کاش نقش سجدهای میبست سر تا پای من
بر امید حلقهٔ آغوشِ فتراکِ کرم
داد دامانِ دعا هم دست ناگیرای من
آنسوی اندیشهام هنگامه ساز خامشی است
جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من
تا نفس پر میزند دل محو اسباب است و بس
رشتهها بسیار دارد گوهر دریای من
نشئهٔ شور دماغم پُر بلند افتاده است
میدرد چون صبح، جیب آسمان سودای من
بینیاز دستگاه وحشت است آزادیام
زحمتی چیدن ندارد دامنِ صحرای من
چون سپندم چشم زخم است انتظار سوختن
آتش دل گر نپردازد به حالم وای من
بیدل از کیش نفسْ سرمایگان دیگر مپرس
نیست غیر از نیستی دین من و دنیای من



