
بیدل دهلوی- غزل شماره 1343
زیرگردون آنچه از کشت تو و من میرسد
دانه تا آید به پیش چشم خرمن میرسد
زین نفسهایی که از غیبت مدارا می کنند
غرّۀ فرصت مشو سامان رفتن میرسد
انتظار حاصل این باغ پُر بیدانشیست
ما ثمر فهمیدهایم و بار بستن میرسد
این من و ما شوخی ساز ندامتهای ماست
خامشی بر پرده چون گردد به شیون میرسد
نور خورشید ازل در عالم موهوم ما
ذرّه میگردد نمایان تا به روزن میرسد
رفته رفته بدر میگردد هلال ناتوان
سعی چاک جیب ما آخر به دامن میرسد
با فقیران ناز خشکی ننگ تحصیل غناست
چرب و نرمی کن اگر نانت به روغن میرسد
در کمین خلقِ غافل گر همین صوت و صداست
آخر این کهسار سنگش بر فلاخن میرسد
دعوی دانش بهل از ختم کار آگاه باش
معرفت اینجا به خود هم بعد مردن میرسد
مقصد سعی تردّدها همین واماندگیست
هرکه هرجا می رسد تا نارسیدن میرسد
زندگی دارد چه مقدار انتظار تیغِ مرگ
اندکی تا سرگران شد خم به گردن میرسد
مشت خاکی بیدل از تقلید گردون شرم دار
دست قدرت کی به این برج مثمّن میرسد؟



