
بیدل دهلوی- غزل شماره 250
کدامین نشئه بیرون داد راز سینهٔ مینا
که عکس موج می شد جوهر آیینهٔ مینا
چنان صاف ست از زنگ کدورت سینهٔ مینا
که میتابد چو جوهر نشئه از آیینهٔ مینا
سزد گر گوش ساغر آشنای این نوا گردد
که راز میکشان گل کرده است از سینهٔ مینا
کدورت با صفای مشرب ما برنمیآید
نبندد صورت تمثال زنگ آیینهٔ مینا
به تمکینم چسان خفّت رساند کوشش گردون
ببازد بیستون رنگ وقار از کینهٔ مینا
تهی دستیم چون ساغر خدا را ساقیا رحمی
به روی بخت ما بگشا در گنجینهٔ مینا
خوشا صبحی که شاه ملک عشرت جلوه ریز آید
به زرین تخت جام از قصر زنگارینهٔ مینا
مقیم گوشهٔ دل باش، گر آسودگی خواهی
که حیرت میشود سیماب در آیینهٔ مینا
همان خاک سیه اکنون لباس دل به بر دارد
صفا مفت است منگر کسوت پارینهٔ مینا
بهار نشئهام، عیش دماغم، بادهٔ صافم
مرا باید نشاندن در دل بی کینهٔ مینا
ادب کوشید در ضبط خود و تعطیل شد نامش
به روز وصل ما ماند شب آدینهٔ مینا
به آفت سخت نزدیکند نازک طینتان بیدل
بود با سنگ و آتش الفت دیرینهٔ مینا



