
بیدل دهلوی- غزل شماره 251
گذشت از چرخ و بگرفت آبله چشم ثریا را
هوایت تا کجا از پا نشاند نالهٔ ما را
تأمل تا چه در گوش افکند پیمانهٔ ما را
نوایی هست در خاطر شکست رنگ مینا را
ندارد شور امکان جز به کنج فقر آسودن
اگر ساحل شوی در آب گوهر گیر دریا را
درین دریا ز بس فرش است اجزای شکست من
به هر سو میروم چون موج بر خود مینهم پا را
به تدبیر دگر نتوان ز داغ کلفت آسودن
مگر آبی زند خاکستر ما آتش ما را
به حال خویشتن نگذاشت دل را شوخی آهم
هوایی کرد رقص گردباد اجزای صحرا را
درین ویرانه همچشم نگاهم کز سبکروحی
درون خانهام وز خویش خالی کردهام جا را
بهشتی از دل هر ذره در پروز میآید
اگر در خاک ریزد حسرتم رنگ تمنا را
مبادا ناله ربط داغ های دل زند برهم
مشوران ای جنون این شعلهٔ زنجیر در پا را
تجاهل چون حباب از فهم هستی مفت جمعیت
تو میآیی برون زنهار مشکاف این معما را
به هر سو چشم واکردم نگه وقف خطا کردم
نمیدانم چه پیش آمد من غفلت تقاضا را
همین درد است برگ عشرت خونین دلان بیدل
هجوم گریه مست خنده دارد طبع مینا را



