
بیدل دهلوی- غزل شماره 2372
نیرنگ جلوۀ که به دل نقش بستهام؟
طاووس میپرد به هوا رنگ جستهام
با موج گوهرم گرو تاختن بجاست
من هم به سعی آبله دامن شکستهام
افسون الفت دل جمعم مآثر است
چون بوی گل به غنچه توان بست دستهام
موج گهر، خمار تپیدن نمیکشد
برخاسته است دل ز غبار نشستهام
وضع سحر مطالعهٔ عبرت است و بس
عالم بهار دارد و من سینه خستهام
در ضبط عیش جرأت خمیازهات رساست
می دان کشیدن رگ ساز گسستهام
بیدل به طوف دامن نازش چسان رسم
سعی غبار نم زدهٔ پر شکستهام



