
بیدل دهلوی- غزل شماره 591
داغ اگر حلقه زند ساغر صهبای دل است
ناله گر بال کشد گردن مینای دل است
نیست بی شور جنون، مشت غباری زین دشت
ششجهت، عرض پریشانی اجزای دل است
دهر گو تنگتر از قطرهٔ خونم گیرد
گره آبله میدان تپش های دل است
مسطر صفحهٔ آیینه همان جوهر اوست
نفس سوخته هم جادهٔ صحرای دل است
عشرت خانهٔ تاریک، ز روزن باشد
زخم پیکان توام چشم تماشای دل است
ریشه تخم است، به هر جا، ز دویدن واماند
نفس از ضبط من و ما گهرآرای دل است
راحت شیشه در آغوش شکست است اینجا
صدف گوهر ما زخم طرب زای دل است
به که جز بر ورق گل ننشیند شبنم
بیشتر دست نگارین بتان جای دل است
چون طلب سوخت نفس، گریه روان میگردد
اشک یکسر قدم آبله فرسای دل است
بحر، بر موج گهر، حکم روانی میکرد
گفت: معذور، که در دامن من، پای دل است
درد، مشکل که ازین دایره بیرون تازد
آنچه در پای شکست آمده مینای دل است
بیدل از گرد هوس در قفس یأس مباش
زنگ آیینهات افسون تمنای دل است



