
بیدل دهلوی- غزل شماره 2349
ندانم مژدۀ آواز پای کیست در گوشم؟
که از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم
حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد
گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم
به گلشن بی تو میلرزم به خویش، از نوحهٔ بلبل
مباد از شعلهٔ آوازگیرد در شرر گوشم
غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من
که من ازپردهٔ دل تا سواد چشم تر گوشم
ز انداز پیامت لذّت دیدار میجوشد
نهان میگشت چشم انتظار، ای کاش در گوشم
نمیدانم چه آهنگست قانون خرامت را؟
که جای نقش پا فرشست در هر رهگذر گوشم
چه امکانست وهم غیر گنجد در خیال من؟
تویی منظور، اگر چشمم، تویی مسموع، اگر گوشم
خموشم دیدهای، امّا به ساز بینواییها
خروشی هست کان را در نمییابد مگر گوشم
مقیم خلوت رازت نیام، لیک اینقدر دانم
که حرفی میکشد چون حلقه از بیرون در گوشم
فسون دردسر بر من مخوانید ای سخنسازان!
که من بر حرفهای ناشنیدن بیشتر گوشم
به تیغ گفتگو آفاق با من برنمیآید
اگر بندد گلی از پنبه بر روی سپر گوشم
دماغی ساز کن، درد سر اینجا کم نمیباشد
جهان افسانهْ سامان است بیدل، هر قدر گوشم



