
بیدل دهلوی- غزل شماره 1644
یارب چه سان کنم به هوای دعا بلند
دستی که نیست چون مژه جز بر قفا بلند
صد نیسِتان تهی شدم از خود ولی چه سود
هویی نکرد گردن از این کوچهها بلند
عجزم رضا نداد به رعنایی کلاه
گشتم همان چو آبله در زیر پا بلند
از بسکه شرم داشتم از یاد قامتش
دل شیشهها شکست و نکردم صدا بلند
عرض اثر، نشانهٔ آفاتْ گشتن است
جمعیّت از سری که نشد هیچ جا بلند
کلفت نوایِ دردسرِ هیچکس نهایم
در پردههای خامشی آواز ما بلند
ساغر به طاقِ همّت منصور میکشیم
بر دوش ما سری است ز گردن جدا بلند
جز گردِ احتیاج که ننگ تنزّه است
موجی نیافتیم در آبِ بقا بلند
خط بر زمین کش، از هوسِ خام صبر کن
دیوارِ اعتبار شود تا کجا بلند
در احتیاج بر درِ بیگانه خاک شو
امّا مکن نظربه رخ آشنا بلند
عشق از مزاجِ دون نکند تهمتِ هوس
در خانههای پست نگردد هوا بلند
بیدل ز بسکه منفعلِ عرضِ هستیایم
سر میکند عرق ز گریبان ما بلند



