
بیدل دهلوی- غزل شماره 2133
چه دولت است که من نامت از ادب گیرم
ز شرمِ دست تهی، دامنی به لب گیرم
به عشق اگر همه تن غوطهام دهند به قیر
چو داغ لاله سحرها به طوف شبگیرم
به این زبان که چو شمعم دماغ میسوزد
خموش اگر نشوم انجمن به تب گیرم
خمار اگر نشود ننگ مجلس آرایی
به مستی حلب شیشهگر حلب گیرم
غم وراثت آدم نخوردهام چندان
که راه خلد به امّید این نسب گیرم
ندارم این همه رغبت به لذّت دنیا
که ننگ آتشک از بوی این جلب گیرم
چو موی چینی از اقبال من چه میپرسی؟
عنان به شام شکستهست سعی شبگیرم
خوشست چشم بپوشم ز نقش کار جهان
هزار نسخه به این نقطه منتخب گیرم
ز طرفِ مشربِ مستان خجل شوم بیدل
دمی که هفت فلک برگی از عنب گیرم



