
بیدل دهلوی- غزل شماره 2060
بی دستگاهیی بود چون شمع در کمینم
پیشانیِ عرق ریز برداشت آستینم
بی قدریم برآورد همقدر آتشِ خس
بر خیزم از سرِ خویش تا زیر پا نشینم
آزادگان ازین باغ با صد طرب گذشتند
صبحی نشد که من هم دامن به خنده چینم
نامم گداخت چندان از انفعالِ شهرت
کز فلسِ ماهیان برد نقشِ دگر نگینم
گویند از میانش جز در کمان نشان نیست
من هم درین توهّم همسایهٔ یقینم
چون موج از محبّت هر چند آب گشتم
نگذاشت آتش آخر دنبالِ انگینم
در صلحنامهٔ هوش ثبت است بیدماغی
رحمی است کز خطّ جام بندد کمر نگینم
الفاظِ بی معانی بر فطرتم ستم کرد
دستِ چنار تا کی بندد حنای زینم
خودداریام دل افشرد، کو صنعت جنونی؟
کز چاک یک گریبان صد دامن آفرینم
آخر به سجده تازی از من که میبرد پیش؟
بگذار یک دو روزی میدان کشد جبینم
سامانِ سر بلندی یمنی نداشت بیدل
چون شمع آخرِ کار زد گریه بر زمینم



