
بیدل دهلوی- غزل شماره 2079
تا سایه صفت آینه از زنگ زدودیم
خورشید عیان گشت مثالی که نمودیم
خون در جگر از حسرتِ دیدارِ که داریم؟
آیینه چکید از رگِ آهی که گشودیم
امروز به یادیم، تسلّی چه توان کرد؟
ماییم که روزی دو ازین پیش تو بودیم
رنگی ننمودیم کزو یأس نخندید
چون غیب، خجالتکشِ اوضاعِ شهودیم
نتوان طرفِ نیک و بدِ اهلِ جهان بود
از سیلیِ اوهام چو افلاک کبودیم
تا در دل از اندیشه غبارِ نفسی هست
یک دهر قیامتکدهٔ گفت و شنودیم
یکتایی و آرایشِ تمثال، چه حرفست؟
گفتند دل است آینه، باور ننمودیم
زین بیش خجالتکشِ غفلت نتوان زیست
ای شبههپرستان! عدم است اینکه چه بودیم
بیدل ز تمیز اینقدرت شبهه فروشیست
ورنه به حقیقت نه زیانیم و نه سودیم



