
بیدل دهلوی- غزل شماره 2053
به هوس چون پرِ طاووس چمنها دارم
داغِ صد رنگ خیالم، چقدر بیکارم
بلبلِ من به نفس شورِ بهاری دارد
میتوان غنچه صفت چید گل از منقارم
معنیِ مویِ میان تو خیالم نشکافت
عمرها شد چو صدا در گره این تارم
قیدِ احباب به راهم نکشد دامِ فریب
خارِ پا تیزتر از شعله کشد رفتارم
نالهها گردِ پرافشانیِ اجزایِ منند
تا بدانی که ز هستی چقدر بیزارم
جسم خاکی گره رشتۀ پروازم نیست
نالهای صرفِ نیستان تأمّل دارم
عدم آمادهتر از کاغذِ آتش زدهام
شرری چند به خاکسترِ خود میبارم
سوختن چون پرِ پروانهام انجامِ وفاست
بر رگِ شمع تنیده است نفس زنّارم
موی چینی به تواناییِ من میخندد
چه خیالست به این ضعف صدا بردارم؟
چند چون شمع عرق ریزِ نمو باید زیست؟
کاش این برقِ حیا آب کند یکبارم
از تنک مایگیِ طاقتِ اظهار مپرس
اشکم امّا نفتادهست به مژگان کارم
بیدل از حادثه کارم به تپیدن نکشد
موجِ رنگم، نرسانید شکست آزارم



