
بیدل دهلوی- غزل شماره 66
به داغ غربتم واسوخت آخر خودنمایی ها
برآورد از دلم چون ناله اظهار رسایی ها
غبارانگیز شهرت نیست وضع خاکسار ما
خروشی داشتم گم کردهام در سرمه سایی ها
هوادار مزاج طفلیام اما ازین غافل
که چون گل پوست بر تن میدرد رنگین قبایی ها
چو رنگم بس که سر تا پا طلسم ساز خاموشی
شکستن هم نبرد از پیکر من بیصدایی ها
در این وادی به تدبیر دگر نتوان زدن گامی
مگر نذر ز خود رفتن شود بی دست و پایی ها
مباش ای غنچهٔ اوراق گل مغرور جمعیت
که این پیوستگی ها در بغل دارد جدایی ها
تو از سر رشتهٔ تدبیر زاهد غافلی ورنه
ندارد فسق خلوتخانهای چون پارسایی ها
کسی یارب مباد افسردهٔ نیرنگ خود داری
شرارم سنگ شد از کلفت صبر آزمایی ها
اثر گم کرده آهنگم مپرس از عندلیب من
در این گلشن نفس میسوزم از آتش نوایی ها
ز طوف آستانش تا نصیب سجده بردارم
به رنگ سایهام محمل به دوش جبهه سایی ها
به دل گفتم کدامین شیوه دشوار است در عالم:
نفس در خون تپید و گفت: پاس آشنایی ها
چه کلفت ها که دل در بیخودی دارد نهان بیدل
بود آیینه را حیرت نقاب بیصفایی ها



