ورود / عضویت



ز برق این تحیر آب شد آیینهٔ دلها - ادبستان شعر پارسی % %

ز برق این تحیر آب شد آیینهٔ دلها

بیدل دهلوی- غزل شماره 189

ز برق این تحیر آب شد آیینهٔ دلها

که ره تا محمل لیلی ‌ست بیرون‌ گرد محملها

کجا راحت‌، چه آسودن‌ که از نایابی مطلب

به پای جستجو چون آبله خون ‌گشت منزلها

چه دنیا و چه عقبا، سد را‌ه تست ای غافل

بیا بگذر که از بهر گذشتنهاست حایلها

درین مزرع چه لازم خرمن آرای هوس بودن

دلی‌ باید به‌ دست ‌آری همین تخم ‌است حاصلها

به دشت انتظارت از بیاض چشم مشتاقان

سفیدی ‌کرد آخر راه از خود رفتن دلها

دماغی می‌رسانم از شکست شیشهٔ رنگی

به خون رفته پرواز دگر دارند بسملها

ز پاس آبروی احتیاج ما مشو غافل

به بازار کرم گوهر فروشانند سایلها

ندارد صید حسن از دامگاه عشق‌، آزادی

همان یک‌ حلقهٔ آغوش مجنون است محملها

ز نفی ما و من اثبات حق در گوش می‌آید

نوای طرفه‌ای دارد شکست رنگ باطلها

خزان ‌گلشن امکان بهار واجبی دارد

تراوش می‌ کند حق از شکست رنگ باطلها

زبان شمع فهمیدم‌، ندارد غیر ازین حرفی

که‌ گر در خود توان آتش زدن مفت ‌است ‌محفلها

تسلسل اینقدر در دور بی‌ ربطی نمی‌باشد

گرو از سبحه برد امروز برهم خوردن دلها

کنار عافیت ‌گم بود در بحر طلب بیدل

شکست از موج ما گل‌ کرد بیرون ریخت ساحلها

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤