
بیدل دهلوی- غزل شماره 1823
عمرها شد بینصیبِ راحتم از چشم خویش
چون نگه پا در رکابِ وحشتم از چشم خویش
زین چمن صد رنگ عریانی تماشا کردهام
همچو شبنم در گداز خجلتم از چشم خویش
بسکه در یاد نگاهت سرمه شد اجزای من
کس نمیخواهد جدا یک ساعتم از چشم خویش
شوق دیدارم به هر آیینه توفان میکند
عالمی دارد سراغ حیرتم از چشم خویش
جوهرِ بینش خَسَک ریزِ بساط کس مباد
میپرد چول شمع، رنگِ طاقتم از چشم خویش
نسخهٔ موهومِ امکان، نقشِ نیرنگی نداشت
اینقدر روشنْ سوادِ عبرتم از چشم خویش
نیست ایمن خانهٔ آیینه از آفات زنگ
دستگاهُ خوابُ چندین غفلتم از چشم خویش
غیر موهومی دلیل مرکز آرام نیست
میگشاید ذرّه راه خلوتم از چشم خویش
نُه فلک را یک قفس میبیند اندازِ نگاه
تا کجاها در فشار وسعتم از چشم خویش
چون شرر هر گه درین محفل نظر وا میکنم
میزند چشمک وداع فرصتم از چشم خویش
ناز هستی در نیازآبادِ حسن آسوده است
نیست بیسیر نگاهت فطرتم از چشم خویش
یارب این گلشن تماشاخانهٔ نیرنگ کیست
کرد چون آیینه پنهان حیرتم از چشم خویش
خواه دریا نقش بندم، خواه شبنم گل کنم
رفتنی پیداست در هر صورتم از چشم خویش
امتحان آگهی بیدل سراپایم گداخت
همچو شمع افکند آخر همّتم از چشم خویش



