
بیدل دهلوی- غزل شماره 642
دی حرف خرامش به لبم بال گشا رفت
دل در بر من بود ندانم به کجا رفت
خودداری و پابوس خیالش چه خیال است
میبایدم از دست خود آنجا چو حنا رفت
ما و گل این باغ به هم ساخته بودیم
فرصت تنگ افتاد سر و برگ وفا رفت
پیش که گریبان درم ای وای چه سازم
کان تنگ قبا از برم آغوش گشا رفت
در ملک خیال آمد و رفت نفسی بود
اکنون خبر دل که دهد قاصد ما رفت
فرصت شمر وهم امل چند توان زیست
این وعدهٔ دیدار قیامت به کجا رفت
هر خار که دیدم مژهای اشک فشان بود
حیرانم ازین دشت کدام آبله پا رفت
مقدوری اگر نیست چه حاصل ز هدایت
هشدار که بی پا نتوان ره به عصا رفت
دعوت هوسان سخت تکالیف کمینند
ای آب رخ شرم نخواهی همه جا رفت
بر ما هوس بال هما سایه نیفکند
صد شکر که این زنگ ز آیینهٔ ما رفت
مو کرد سیاهی، دم خاموشی چینی
شد سرمه خط جاده ز راهی که صدا رفت
چون رنگ عیان نیست که این هستی موهوم
آمد ز کجا آمد و گر رفت کجا رفت
از عمر همین قدر دو تا ماند به یادم
این رخش سبک سیر عجب نعل نما رفت
بیدل دم هستی به نظرها سبکم کرد
خاکم چو سحر از نفس آخر به هوا رفت



